Cztery stoły, jeden rytm wieczoru

Cztery stoły stoją w dawnym pomieszczeniu na piętrze, tam gdzie kiedyś mieszkała rodzina kupca. Nad każdym wisi osobna lampa, więc reszta sali zostaje w półmroku.

Krzesła są proste, bez podłokietników — żeby nie przeszkadzały przy rozdawaniu. Sukno na każdym stole wymieniamy, zanim zacznie się przecierać przy krawędziach.

Telefony trzymamy wyciszone, rozmowy prowadzimy półgłosem. To nie jest miejsce na hałaśliwe świętowanie wygranej — bo wygranej w pieniądzach tu po prostu nie ma.

Grywamy w tysiąca, remika, brydża i pokera na punkty — zawsze bez wkładu i bez stawek. Żetony leżą na stole wyłącznie po to, żeby liczyć wynik.

Nowy gość może usiąść do gry, jeśli akurat jest wolne miejsce, albo poczekać przy kontuarze z herbatą do następnego rozdania.

Wieczór kończy się, kiedy skończy się ostatnia partia przy danym stole — nie ma sztywnej godziny zamknięcia sali, jest tylko godzina, po której nowych rozdań już nie zaczynamy.